differenttings

“beni gercekten o kadar düsünüyorsun yani”
gözlerime baktı
biliyordum inanmıyordu
o an ben de kendi gözlerime baksam
ben de inanmazdım
duymamıs gibi yaptı
konusmaya devam etti
bir pazar günü aksam üstüydü
sahilde cimlerin üstünde oturuyorduk
günes arkasından vuruyor
gölgesini üstüme düsürüyordu
üsüyordum
bi an düsündüm de sadece günes degil
bircok sey gölgesini üstüme düsürüyordu
yani o hayatıma girdiginden beri
üsümemin sebebi bu muydu
sigarasını söndürmeden cimlere attı
“korkma cimler yanmaz”
o sırada cimleri düsünecek halim yoktu
kafamdan gecen binlerce seyi toplayıp
mantıklı bir cümle kurmaya calısıyordum
gerci o karsımdayken pek imkanı yoktu
zaten yapabilseydim de
ben onca seyi anlatana kadar bir sene boyunca
orada oturmak zorunda kalırdık
orada oturmak istemiyordum
ama söyleyemiyordum da
aglamak istiyordum
onu da söyleyemiyordum
cünkü kızgındım
önceki gün hatta o gün bile
ne yaparsam yapayım gecmemisti icimdeki sıkıntı
kalkıp onu pataklamayı düsünüyordum
aralıksız konusuyordu
ben de bi seyler söylüyordum arada
ama her sözümle cok alakasız bi yere gidiyordu konusma
bi ara hafifce dizine vurdum
ve sonra fark ettim ki sinirim ona degildi
kendimeydi
kendime sinirleniyordum
onun karsısında nasıl bu kadar zayıf olabilirim diye
sanırım yükü onun üstüne yıkmak istedigim icin
onu suclamaya calıstım
“her seyin suclusu benim öyle mi”
o gün onu hic bırakmak istemedim
ama yanında oldugum sürece uzaklasma fikri vardı aklımda
cünkü bozulacagından korktugum seyler vardı
sanki orda kalırsak söylenmeyenler
ortaya dökülecekmis gibiydi
ya da söylersek
bir daha birbirimizi göremeyecegimizden korkuyorduk
artık her neydiyse
o pazar aksamı sahilde öylece kaldı.
umarım bir daha oraya oturmayız
cok üsüyorum
ellerin yakındayken uzanamadıgımda